آل عمران – آیات ۱۷۹ تا ۱۸۲

مَا کَانَ اللَّهُ لِیَذَرَ الْمُؤْمِنِینَ عَلَى مَا أَنْتُمْ عَلَیْهِ حَتَّى یَمِیزَ الْخَبِیثَ مِنَ الطَّیِّبِ وَمَا کَانَ اللَّهُ لِیُطْلِعَکُمْ عَلَى الْغَیْبِ وَلَکِنَّ اللَّهَ یَجْتَبِی مِنْ رُسُلِهِ مَنْ یَشَاءُ فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَرُسُلِهِ وَإِنْ تُؤْمِنُوا وَتَتَّقُوا فَلَکُمْ أَجْرٌ عَظِیمٌ ﴿۱۷۹﴾

خدا بر آن نیست که مؤمنان را به این [حالى] که شما بر آن هستید واگذارد تا آنکه پلید را از پاک جدا کند و خدا بر آن نیست که شما را از غیب آگاه گرداند ولى خدا از میان فرستادگانش هر که را بخواهد برمى‏ گزیند پس به خدا و پیامبرانش ایمان بیاورید و اگر بگروید و پرهیزگارى کنید براى شما پاداشى بزرگ خواهد بود (۱۷۹)

وَلَا یَحْسَبَنَّ الَّذِینَ یَبْخَلُونَ بِمَا آتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ هُوَ خَیْرًا لَهُمْ بَلْ هُوَ شَرٌّ لَهُمْ سَیُطَوَّقُونَ مَا بَخِلُوا بِهِ یَوْمَ الْقِیَامَهِ وَلِلَّهِ مِیرَاثُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِیرٌ ﴿۱۸۰﴾

و کسانى که به آنچه خدا از فضل خود به آنان عطا کرده بخل مى ‏ورزند هرگز تصور نکنند که آن [بخل] براى آنان خوب است بلکه برایشان بد است به زودى آنچه که به آن بخل ورزیده‏ اند روز قیامت طوق گردنشان مى ‏شود میراث آسمانها و زمین از آن خداست و خدا به آنچه مى ‏کنید آگاه است (۱۸۰)

لَقَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَوْلَ الَّذِینَ قَالُوا إِنَّ اللَّهَ فَقِیرٌ وَنَحْنُ أَغْنِیَاءُ سَنَکْتُبُ مَا قَالُوا وَقَتْلَهُمُ الْأَنْبِیَاءَ بِغَیْرِ حَقٍّ وَنَقُولُ ذُوقُوا عَذَابَ الْحَرِیقِ ﴿۱۸۱﴾

مسلما خداوند سخن کسانى را که گفتند خدا نیازمند است و ما توانگریم شنید به زودى آنچه را گفتند و بناحق کشتن آنان پیامبران را خواهیم نوشت و خواهیم گفت بچشید عذاب سوزان را (۱۸۱)

ذَلِکَ بِمَا قَدَّمَتْ أَیْدِیکُمْ وَأَنَّ اللَّهَ لَیْسَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِیدِ ﴿۱۸۲﴾

این [عقوبت] به خاطر کار و کردار پیشین شماست [و گر نه] خداوند هرگز نسبت به بندگان [خود] بیدادگر نیست (۱۸۲)

برداشت آزاد:

ادیان ابراهیمی آخرت، بهشت و جهنم وعده داده اند و گفته شده آنکه اعمالش نیکوست به بهشت و آنکه اعمالش ناپسندیده است به جهنم می رود و به آنها وعده ی عذاب داده شده است. اما چرا خداوند رحمان و رحیم بندگانش را عذاب کند؟

در کتب نمادشناسی آتش نماد تطهیر و مولد است امیال نفسانی انسان جلوی چشمان او را می گیرد و اجازه ی رشد و بلوغ را به انسان نمی دهد برای رهایی از امیال نیاز به شرایطی است که فرد در آن در فشار قرار می گیرد و انتخاب می کند چگونه رفتار کند. که گویی مانند عذاب است. آنانکه این فشار را در دنیا انتخاب نمی کنند در آخرت به اجبار تحت فشار قرار گرفته تا از امیال پاک گردند.

در کتاب فرهنگ نمادها می خوانیم: همانگونه که شعاع های خورشید نماد باروری، تطهیر، و اشراق است به همان ترتیب، شعله های آتش این نمادها را القا می کند اما در ضمن آتش وجهی منفی را عرضه می دارد: آتش با دود خود تیره و خفه می شود، آتش می سوزاند، پاره می کند، نابود می کند، این آتش هوس، آتش مجازات، آتش جنگ. بنا به تفسیر تحلیلی پل دیل، آتش زمینی نشانه ی خرد است، یعنی آگاهی، با تمامی چندوجهیگری اش. آتش بالا رونده به سوی آسمان، نشانه ی جهش به سوی معنویت است، عقل تحت شکلی تغییر یابنده و رشد کننده خادم روح است اما در ضمن شعله ی لرزان باعث است که آتش از یک سو نشانه ی عقل باشد و از سوی دیگر فراموش کننده ی روح. لازم به ذکر است که روح در اینجا با مفهوم فراآگاهی اش منظور نظر است. آتش دود دهنده و پاره کننده، درست بر خلاف شعله ی روشن کننده، نماد تخیل پر جنب و جوش است. نماد ناخودآگاه، حفره ی زیر زمینی، آتش جهنمی، تفکری عصیان زده و به طور کلی تمامی شکل های روانی سیر قهقرایی است.

در مورد طوق یا گردنبند در این کتاب نوشته شده است: گردنبند علاوه بر نقش خود به عنوان زینت، ممکن است به معنای یک مقام والا، یک وظیفه ی شغلی، یک پاداش نظامی یا مدنی و بالاخره اسارت( برده، زندانی، حیوان اهلی) باشد.

منابع:

آل عمران ترجمه ی فولادوند

آل عمران

فرهنگ نمادها، ژان شوالیه، آلن گربران، ترجمه و تحقیق، سودابه فضایلی، جلد اول

فرهنگ نمادها، ژان شوالیه، آلن گربران، ترجمه و تحقیق، سودابه فضایلی، جلد چهارم

Print Friendly, PDF & Email

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *