بایگانی برچسب: s

می خواستم ننویسم اما نمیشه!

می خواستم دیگر در مورد سیاست ننویسم اما دیدم که نمی شود این ها را باید بگویم هر خودم از حرف های ناگفته ام راحت می شوم هم شاید چند نفری همفکر من باشند یا چند نفری به فکر بیفتند.

تبعیض در ایران بسیار متنوع است، تبعیضی که بین هوادارن نظام و غیر هواداران، تبعیض بین زن و مرد، تبعیض بین شیعه و سنی، تبعیض بین فقیر و غنی و … شما از من بهتر می دانید!

اما چرا این قدر تبعیض در جامعه ی ما زیاد است؟ چون هر کداممان عضو هر دسته ای که هستیم و می بینیم به آن دسته ی دیگر ظلم می شود می گویم خوب برای من که بد نیست چرا خودم را قاطی کنم!

در آبان ماه وقتی قیمت بنزین بالا رفت گفتیم بذار اون ها که ضعیف ترند برند توی خیابون بعد اگه تونستند کاری کنند ما هم میریم یا گفتیم مشکل من نیست مشکل قشر ضعیف هست یا …

راستی شما چی گفتید؟!

سال ها اهل سنت در ایران در فقر نگه داشته شده اند همه می دانیم اما آیا هیچ کدام از شیعه ها گفته آقا چرا با این ها این جوری می کنید؟! البته در جمع های خصوصی گفته ایم اما آن که فایده ندارد.

چند روز است اپراتور تلفن همراه من به من پیامک می دهد که به پویش ایران همدل پیوندید تا از مردم کردستان حمایت کنید چند دقیقه پیش کمی جستجو کردم و دیدم که این پویش توسط رهبری راه اندازی شده است.

ای کاش رهبری سیاست های خود را اصلاح می کردند پویش راه انداختن خوب به نظرم بچه گانه می آید یک رهبر قدرت خیلی بیشتری دارد که می تواند از آن استفاده کند.

اگر به عقب برگردیم

ما که آن موقع نبوده ایم اما آن ها که بوده اند می گویند در زمان انقلاب اسلامی و جنگ مردم خیلی با هم همدل بوده اند اما جنگ که تمام شد و از شرایط اضطراری خارج شدیم دیگر آدم ها آن آدم ها نبودند.

راستی چرا؟!

به نظر من به خاطر این است که ما ایرانی ها همیشه منفعت شخصی خود را می بینیم و در جایی که به ضررمان نباشد … خوب باید بگویم از ناراحتی دیگران ناراحت نمی شویم یا کمی ناراحت می شویم اما این باعث نمی شود دست به عمل بزنیم.

این را باید بدانیم ما در یک سیستم به هم پیچیده زندگی می کنیم کوچکترین حرکت در جایی از این سیستم روی همه ی سیستم اثر می گذارد اسم نظریه ی آشوب را که شنیده اید؟!

گاهی این حرکت تاثیرات زیاد و بزرگ می گذارد گاهی نه کم خوب ما که نمی دانیم این حرکت چه تاثیری در آینده خواهد گذاشت پس عقل حکم می کند همیشه همه ی حرکت ها را جدی بگیریم و به راحتی از کنارشان عبور نکنیم.

در ثانی سکوت در برابر بیداد باعث می شود بیدادگری که بازخورد منفی نگرفته است به این نتیجه برسد که چرا بیشترش را انجام ندهم و در ادامه بیدادگری بیشتر می شود.

در هر صورت مواظب خودتان باشید کمی به خود آگاه تر باشید کمی بیشتر فکر کنید کمی بیشتر تحلیل کنید و تا جایی که امکان دارد در خانه بمانید می دانم واقعا خسته کننده است اما هر کس خودش بهتر می داند چگونه می تواند خودش را سرگرم کند.

قاعده های نانوشته

امروز یک ویدئو دیدم سخنرانی یکی از سیاستمداران در مورد بودجه بود، این که چطور بودجه را رفاقتی تخصیص می دهند. البته ایشان از واژه رفاقتی استفاده نکرد اما به نظر من رفاقتی است.

مثلا مدیر مدرسه ای برای اینکه با دوستی رفاقت دارد بچه ی دوستش را در مدرسه ای که امتحان ورودی یا شرط معدل دارد رفاقتی ثبت نام می کند. همه یمان دیده ایم یک امر متعارف است.

یا یک نفر در شرکتش پسر دوستش را رفاقتی استخدام می کند تازه خوشحالم هست که یکی از کارمندانش آشنایش است. اینکه او چقدر شایستگی دارد مد نظر نیست.

اما چیزهایی که مدنظر هستند، مثلا به خاطر رفاقتمان، باهاش تعارف دارم، به امید اینکه روزی هم من نیاز داشته باشم و او برایم رفاقتی کاری بکند، بدتر از همه می ترسم اگر برایش این کار را نکنم رابطه یمان خراب شود.

واقعا این ها بچه گانه نیستند؟! یادتان هست بچه بودیم می خواستیم با مرام باشیم ( البته این کارها را هم می توان گفت به خاطر مرام و معرفتمان می کنیم. ) می خواستیم عادل باشیم اما نمی دانم چه می شود بزرگ که می شویم در این جامعه ی با قاعده های اشتباه بین اینکه عادل باشیم یا به فکر منافع خودمان باشیم منافع خودمان را انتخاب می کنیم.

خوب این قاعده ی نانوشته ی رفاقتی یکی از قاعده های جامعه ماست. همه یمان می دانیم بقیه ی قاعده ها چی هستند و همه یمان روزی خسته شدیم از تاوان دادن بابت عادل بودن و گفته ایم ولش کن پس خودم چی؟!

اینکه چطور شده جامعه ی ما این طور شده است نمی دانم اما می دانم که در بین سیاستمداران این قاعده ها بیشتر است چون وقتی بحث قدرت و ثروت باشد دیگر آدم ها جور دیگری از منافع خود حفاظت می کنند و خیلی بیشتر با این قاعده ها قاطی می شوند.

بیایید تمرین کنیم به دوستمان بگوییم برایت رفاقتی کاری نمی کنم اگر که استحقاقش را نداشته باشد.

بیایید تمرین کنیم اگر دوستی به من گفت تو شایسته ی فلان چیز نیستی بهم بر نخورد دوستی ام را قطع نکنم یا دشمن نوشم با دوستم یا نروم همه جا پشت سرش بگویم فلانی خیلی بی معرفت است.

بیایید واقع بین و منطقی باشیم و این قدر زندگی را برای خودمان پیچیده اش نکنیم نه گفتن را یاد بگیریم و رد شدن را بی احترامی به خود ندانیم و بپذیریم این هم بخشی از زندگی است.

ملت ایران

متاسفانه در چند هفته اخیر اتفاقات ناخوشایندی در کشورمان روی داده است که هر چه هم بخواهیم بگوییم حال و هوایمان جوری است که امکانش نیست.

واقعا چه باید گفت؟! چه می شود گفت؟!

فقط می توان گفت که در شرایط فعلی بدون رهبری برای اعتراضات و سازماندهی مشخص افراد نمی توان امیدی به تغییر اوضاع داشت فقط عده ای کشته خواهند شد یا بازداشت و زخمی.

خوب همین طور که بخواهیم بدون برنامه ریزی یک دفعه تصمیم بگیریم و بگوییم برویم تا ببینیم چه می شود، این طور می شود!

ما ملتی هستیم که یک شبه تصمیم می گیریم و عمل می کنیم و بعد هم می گوییم چرا این طور شد؟!

متاسفانه ملت ایران از طرفی زیر فشار نظام حاکم است، از طرفی زیر فشار اقتصادی توسط آمریکا است و از طرفی درگیر مشکلات فرهنگی و اجتماعی است که معلوم نیست چقدرش به خاطر بی تدبیری مدیران کشور است چقدرش یادگیری نقاط منفی فرهنگ غربی، چقدرش به پیشینه ی فرهنگی و اجتماعی خودمان بر می گردد.

این چند روز سعی کردم کتاب بخوانم بلکه حالم بهتر شود رمان بی کتابی را شروع کردم داستانی که در مورد یک دلال عتیقه جات است و در زمان به توپ بسته شدن مجلس رخ داده است نمی دانم چقدر داستان واقعی است و چقدر تخیل نویسنده اما به نظرم فرهنگ بخش زیادی از مردم ایران را نشان می دهد.

در روزگار گذشته ایرانیان اغلب روستانشین بودند و ساده می زیستند اما حال اکثرمان شهر نشین شدیم و تحت تاثیر فرهنگ اشتباه شهر نشینان ایران اکثر مردم کارهایی را می کنند که شاید دوست هم نداشته باشند اما برای اینکه در شهر دوام بیاورند مجبور به انجامش هستند.

من خود هم روزگاری هر چند کم مجبور به انجام این زرنگی ها شده ام بعد هم پشیمان به درگاه خداوند توبه کردم آخر زندگی این طور خیلی تلخ و دشوار است دیگر اعتماد کردن به دیگران مشکل می شود و همه اش باید گوش به زنگ باشی و با یک ترس زندگی می کنی.

هر چه خداوند بخواهد برای ملت ایران رخ خواهد داد امیداوارم خداوند بر ما نظر کند تا از این اوضاعی که به آن گرفتار شده ایم در بیاییم. آمین.