بایگانی برچسب: s

رهایی عاطفی

کتاب رهایی عاطفی یک کتاب خودیاری است. در این کتاب نویسنده دیوید ویسکات ابتدا نظریه ی خود را در مورد گونه های شخصیتی مطرح می کند و بعد به بررسی و درمان مشکلات عاطفی می پردازد.

نویسنده معتقد است همه ی ما ترکیبی از سه شخصیت وابسته، کنترل گر و رقابت آمیز هستیم و در هر شرایط به گونه ی خودمان واکنش می دهیم. بخش اول کتاب به این نظریات می پردازد.

اما بخش دوم به بررسی و درمان بدهی های عاطفی، رنجش ها، خشم ها، اضطراب ها و افسردگی می پردازد.

تجربه ی شخصی:

این کتاب من را به فکر انداخت، به این که دیگر در رویکردهای مختلف روانشناسی دنبال یک نسخه نگردم بلکه شروع کنم و خودم را بررسی کنم. چون نه می توان گفت این رویکردها کاملا درست هستند نه کاملا اشتباه اما برای الهام گرفتن بسیار موثر هستند.

این کتاب یک سری مهارت ها را نیز آموزش می دهد تا در شرایط ناراحت کننده چطور عقلانی رفتار کنیم اما خوب من این قدر بدهی عاطفی دارم که نمی توانم این کار را بکنم تا الان که تنواسته ام در آینده می دانم روزی فرا خواهد رسید که این کار را بکنم.

من فکر می کنم اکثر ایرانی ها باید این کتاب را بخوانند چون با توجه به فرهنگ جامعه ی ما، تربیت خانوادگی و سیستم آموزشی مان همه یمان بسیار بدهی عاطفی داریم این از افسرده بودن بخش زیادی از ما یا خشم زیاد در جامعه کاملا مشهود است.

بندگان ذهن

می خواهید قبول کنید یا نه ما اکثرا بندگان ذهن خود هستیم یا شاید هم بگویم اسیر ذهن خود هستیم.

تا به حال فکر کرده اید اگر بیکار باشید به چه فکر می کنید؟ امتحان کردید اگر راحت روی تخت دراز کشیده اید چه فکرهایی سراغتان می آید؟!

غالبا فکرهای آزاردهنده، درست است؟ راهی که شما برای خلاصی از این فکرها انتخاب کردید چیست؟ غالبا فرار

چگونه فرار می کنید؟ غالبا فضای مجازی! گاهی کتاب، گاهی تلویزیون، گاهی آهنگ، گاهی کار، گاهی خوردن و … .

ما بندگان ذهن هایمان شده ایم هر چه که لذت آنی به ذهنمان بدهد و ما را از روبرو شدن با مشکلات زندگی برهاند برایمان یک مسکن شده است.

هر کدام از ما ترس ها و دردهایی داریم از کودکی تا به امروز، به شیوه ای تربیت شده ایم، دارای عقاید و باورهایی هستیم که دنیا را از پس آن ها می بینیم و قضاوت می کنیم.

تا به حال توجه کرده اید که چقدر ترسهایمان و دردهایمان در تصمیم گیری هایمان موثر هستند؟! فقط یک شب کارهای روزانه یتان را یادداشت کنید و ببینید علت انجام آن ها چه بوده است.

تا به حال فکر کرده اید چقدر از عقاید و باورهایی که دارید تجربه ی خودتان بوده است یا دیگران و جامعه آن ها با به ما قبولانده اند؟!

می دانم سخت است که عمری به چیزی یا کسی باور داشته باشی و بعد بفهمی غلط بوده است احساس می کنی یک احمق هستی اما خدمتتان عرض کنم که همه یمان کارهای احمقانه می کنیم این را قبول کنید که آن زمان سن و سال و تجربه و عقل و آگاهی امروزتان را نداشته اید و آن بهترین عملکرد شما بوده است.

اندر تحلیل رفتارمان در فضای مجازی

ما نسلی هستیم که عادت کردیم خیلی از خواسته های خود را به راحتی با یک کلیک بدست بیاوریم و بیایید قبول کنیم که تنبل شدیم و تحمل زحمت و رنج را نداریم

ما نسلی هستیم که مدام از مسائل و مشکلاتمان به وسیله ی شبکه های اجتماعی فرار می کنیم واقعیت را از پس پرده ی فضای مجازی می بینیم.

دنیای ما شده است چک کردن این کانال و آن گروه، گپ زدن با این و آن فقط برای اینکه لحظه ای خوش باشیم. لحظه ای فراموش کنیم وظایفی که به گردن داریم و باید انجامشان دهیم مدام می گوییم «باشه برای بعدا، حالا دیر نمیشه»

اما حالا مدام در خانه ایم درست است؟! چقدر در فضای مجازی بچرخیم؟! واقعا خسته کننده نیست؟!

شبکه های اجتماعی جاذبه ی بصری دارند و دنیا را فانتزی نشان می دهند و یک احساس شادی و عالی بودن زندگی را در انسان به وجود می آورند.

اما همه می دانیم همه یمان دوست داریم خوشی هایمان را به دیگران نشان دهیم، همه دوست داریم دیگران بدانند ما چقدر شاد، با اعتماد به نفس،‌ باحال، عالی و بی عیب و … هستیم ولی آیا واقعا هستیم؟!

کدام یک از ما جرئت دارد خرابکاری هایش را در فضای مجازی به نمایش بگذارد و خودش را بدون نقاب به نمایش بگذارد! ( وای یعنی بقیه چی فکر می کنند! )

اینکه بقیه چه فکر می کنند دام ماست که در گرداب فضای مجازی گیر می کنیم. اینکه بگذار این صفحه را هم چک کنم دامی است که چشم باز می کنیم و می بینیم سه ساعت است داریم در فضای مجازی می چرخیم.

و این عمر را بدون اینکه واقعا رشد کرده باشیم می گذارانیم از آن هایی که سنشان بالا رفته است بپرسید آیا دیگر می توانند تغییری در خودشان ایجاد کنند؟! هر چه سن بالاتر برود توان کمتر می شود و خلق و خوی ما تثبیت تر.

حالا بیایید یک کار دیگر بکنیم

به شخصه مراقبه برایم کاریست سخت و خسته کننده. واقعا انرژی بر است زیرا مغز من عادت کرده است به فکر کردن و پرداختن به این موضوع و آن موضوع. تحلیل کردن، غر زدن، ملامت کردن دنیا و آدم ها.

روش های مراقبه را قبلا گفته ام یکی این که در یک جای آرام یا چهار زانو می نشینیم یا به پشت دراز می کشیم جوری که ستون فقراتمان صاف باشد بعد چند نفس عمیق می کشیم و افکاری که به ذهنمان می آید را مشاهده می کنیم بدون اینکه با آن فکر همراه شویم.

طریقه ی دیگر این است که در هر حال که هستیم و هر کار که می کنیم فقط توجمان به همان کار باشد و با ذهن به این سو و آن سو نرویم توجه داشته باشید که انجام کارها به صورت آرام و البته هر لحظه فقط یک کار می تواند اثر بخش باشد.

بعد از آن کار دیگر یک کار دیگر هم داریم!

دعا کنیم. واقعا دعا خیلی سخت است آخر خدا خودش همه چیز را می داند و می داند چه برای که بهتر است.

من هنوز هم وقتی می خواهم دعا کنم می گویم «خدایا خودت که می دونی من بهت چی بگم و خودت می دونی صلاح چیست من چی بخوام»

و در خیلی از مواقع همین جا مکالمه یمان تمام می شود اما تا به حال فکر کرده اید این همه وقت برای فضای مجازی و این کار و آن کار داریم اما به خدا که می رسد نمی دانیم چه بگوییم؟!

اینکه ما بندگان خوبی نیستیم درست است آخر همیشه موقع رنج و دشواری یاد خدا می افتیم و بعد …. بعد یادمان می رود دوباره غرق می شویم در همین دنیا.

نمی خواهم سخنان تکراری واعظان را بگویم این ها را همه می دانیم چند روز پیش در تلویزیون ماهواره ای یک فیلم دیدم پسری که سرطان داشت و به خدا نامه می نوشت و باعث شده بود دیگران هم این کار را بکنند نام فیلم نامه هایی به خدا بود.

گاهی کودکان بهترین معلم ها هستند چون آن ها خالص ترین ما هستند بیایید برویم و خلوص بچگیمان را دوباره بازیابیم. بیایید کودکانه با خدا صحبت کنیم.

بیایید فقط مثل دو دوست با خدا صحبت کنیم، دو همراز، دو همدل. آنگاه حس خواهید کرد مشکلات زندگی آن طورها هم دشوار به نظر نمی آیند روی شانه هایتان کمتر بار احساس می کنید.

روزی به جایی خواهید رسید که خواهید گفت اگر تمام مشکلات عالم هم بر سرم بریزد و تمام دنیا بر علیه من باشند، خدا برای من کافیست.

وقتی دوست خدا باشیم ناخودآگاه دست به خیلی از کارها نمی زنیم چون که خدا آن کارها را نمی پسندد. خیلی حرف ها هم نمی زنیم چون خدا دوست ندارد. دقیقا دوستی با خدا یک دوستی صمیمی و بی آلایش است.

فیلم لوسی

لوسی زن جوانی است که در سفری که به شرق آسیا داشته است اتفاقاتی برایش می افتد که یک مخدر جدید به مقدار زیاد وارد بدنش می شود و این مخدر به او این امکان را می دهد از نهایت قدرت مغزش استفاده کند.

فیلم لوسی هم علمی-تخیلی است هم حادثه ای، هم می خواهد قدرت بشر را نشان دهد هم پستی بشر را نشان می دهد.

خشونت در فیلم بسیار زیاد است و کشتن آدم ها کاری است ساده، نمی دانم سازندگان این فیلم مقصودشان از این همه خونریزی چه بوده است. ضرباهنگ فیلم هم بسیار تند است.

فکر می کنم این فیلم ضمن سرگرم کردن بیننده، او را به فکر هم می برد که کیست؟ و برای چه زندگی می کند؟ و می خواهد چه شود؟ و می خواهد به کجا برسد؟

البته طبق مقاله ای که در پیوست ویکی پدیای فیلم معرفی شده است تمام بخش های مغز در حال فعالیت هستند اما چیزی که می دانم این است که ما خودآگاه به آن ها دسترسی نداریم اگر خودآگاهمان بتواند آن ها را در کنترل خود قرار دهد کاری که مرتاض های هندی می کنند می توانیم قابلیت های بیشتری داشته باشیم.

مغازه ی خودکشی

رمان مغازه ی خودکشی داستانی است طنز به قول اهل فن یک طنز سیاه است و خیلی ظریف به شوخی می پردازد.

داستان در آینده اتفاق می افتد زمانی که کره ی زمین رو به نابودی است و مردم دنیا دلزده از زندگی، افسرده و بی انگیزه هستند و به سراغ یک مغازه ی فروش ابزارآلات خودکشی می روند.

صاحب مغازه ی خودکشی خانواده ای هستند ۵ نفره که به جز پدر و مادر، تشکیل شده است از یک پسر جوان، یک دختر جوان و یک پسر نوجوان.

پسر نوجوان خانواده بر خلاف بقیه خانواده خود را شاد و بانشاط نشان می دهد و می خواهد مردم جور دیگری زندگی اما در پایان … بگذارید آخر داستان را لو ندهم(البته کمی لو دادم!).

تجربه ی شخصی:

در این روزها به نظرم خواندن طنز می تواند مقداری فکر ما را از آنچه در دنیا می گذرد دور کند.

رمان مغازه ی خودکشی برایم تجربه ای جدید بود، داستان آن چنان فلسفی نبود که بخواهد فکر را درگیر کند، بیشتر می خواست سر انجام رویه فعلی که انسان پیش گرفته است را نشان دهد و تلنگری برای خواننده باشد.

این کتاب، کتاب معروفی است و بیشتر از این که بخواهم معرفی اش کنم می خواستم تجربه ام را با خوانندگان به اشتراک بگذارم و خوب خودم را در جایگاهی نمی بینم بخواهم نقدی به آن بنویسم.

اما پایانش را دوست نداشتم کلا پایان هایی که سوال ابهام دار در ذهن مخاطب ایجاد می کنند را دوست ندارم و خوب من نتیجه گرفتم آلن، پسر نوجوان خانواده همیشه مثل دیگر مردم افسرده بوده است اما می خواسته است تغییری در وضع موجود جامعه اش ایجاد کند.

خواهشی از خوانندگان:

بیایید با هم در قرنطینه بمانیم و کتاب و فیلم خوب، بخوانیم و ببینیم حالا که نمی توانیم به خانه های هم برویم به خانه ی ذهن و دل خود برویم و ببینیم آنجا چه خبر است.

ببینیم چقدر آگاهانه زندگی می کنیم و چقدر ناآگاهانه و چقدر پیروی ناآگاهانه از دیگران می کنیم. چقدر ترسمان ما را رهبری می کند و چقدر ایمانمان.

تا سرای او

کتاب تا سرای او در مورد مراقبه و چگونگی نیایش کردن با خداوند کریم است. این کتاب به خواننده روش عشق ورزیدن به خداوند و تمامی دنیا را نشان می دهد.

امروز این کتاب را خواندم و این قدر انرژی مثبت از این کتاب گرفتم که حالم دگرگون شد کاملا مشخص است نویسنده کتاب آقای واسوانی این کتاب را با عشق نوشته است.

دوست داشتم حس خوبم را با دیگران به اشتراک بگذارم برای همین این نوشته را نوشتم امیدوارم این کتاب برای دیگر خوانندگان دری به سوی معنویت بگشاید.

در پایان کتاب، دیگر کتاب های این نویسنده معرفی شده است که دوست دارم آن ها را هم بخوانم زیرا یک حس لطیف در کلام ایشان احساس می کنم که تا به حال از نویسنده ی دیگری دریافت نکرده بودم.

من مدتی است هر روز مراقبه و تمرینات تنفس می کنم و تاثیر مثبتشان را در خودم می بینم بسیار شگفت انگیز است که این اعمال ساده که اتلاف وقت به نظر می رسند این طور باعث دگرگونی در ذهن و یدن می شود طوری که من که همیشه موقع نشستن قوز می کردم الان کاملا صاف نشسته ام و تایپ می کنم.

البته امروز روز خوب من است روزهایی هم داشته ام که ذهنم مدام به این سو و آن سو می رفته است و من تمریناتم را ادامه دادم و حالم بهتر شد البته فکر می کنم این آشفتگی ذهن و آرام گرفتش مدتی همین طور ادامه داشته باشد تا روزی که به سکوت ذهن برسم.

این کتاب را روی میز می گذارم تا هر چند وقت یک بار دوباره مرورش کنم از آن کتاب هاست که باید چند بار خوانده شود تا نیروی دوباره ای به انسان دهد.

اثر مرکب

خلاصه کتاب:

کتاب اثر مرکب، در مورد این است که چگونه قدم های کوچک در طی زمان می تواند برای ما موفقیت به ارمغان بیاورد. این که چه اهدافی را مشخص کنیم و چگونه رویه روزانه ای برای خود تهیه کنیم و با عمل کردن به آن ها عادات جدیدی در خود به وجود آوریم تا به پیشرفتی که می خواهیم در زندگی برسیم. این کتاب به زبان ساده و روان نوشته شده است و انگیزه ی زیادی در خواننده ایجاد می کند و در پایان کتاب هم نویسنده عنوان می کند هر موقع انگیزه یتان برای پیگیری برنامه هایتان کم شد قسمت هایی از کتاب را بخوانید.

تجربه شخصی:

این کتاب،‌ کتاب بسیار مشهوری است که تا به حال چند نفری به من پیشنهادش کرده بودند اما فرصت خواندنش پیش نیامده بود یا بهتر است بگویم قبلا کتاب های موفقیت دیگری را خوانده بودم و دیده بودم مطالب خاصی که ندانی را ندارند البته در مورد این کتاب هم می توانم بگویم کمی صادق بود مشکل اینجاست که من درست عمل نمی کنم.

من همیشه می توانستم در بازه های زمانی کوتاه با سرعت و انرژی زیاد به سمت هدفی که برای خودم تعیین کرده بودم بروم اما خوب بعد از مدتی دچار خستگی و دلزدگی می شدم به نظرم این روش هیجان انگیزتر است تا اینکه بخواهیم یک روتین تعریف کنیم و هر روز انجامش بدهیم تا مثلا دو سال دیگر نتیجه بدهد. بهتر است بگویم که در رسیدن به نتیجه عجله داشته ام اما فکر می کنم الان سنم بالاتر رفته است می توانم منطقی تر باشم و دنیا را منطقی تر ببینم و کارهایی که از روی خامی انجام می دادم را کنار بگذارم.

مشکلی که همیشه داشته ام این بوده است که برنامه هایی که برای خودم می چیدم خیلی مکانیکی بود انگار که برای یک ربات برنامه ریخته باشم و خوب به نتیجه هم نمی رسیدم چون بخشی از وجودم را نادیده می گرفتم منظورم روحم است که البته از تمام بخش های دیگرم قدرتمندتر است حال می خواهم جوری برنامه ریزی کنم که روحم هم به خواسته هایش برسد. ضمن اینکه زمانی را برای خودم بگذارم که هیچ کاری نکنم تا ذهن و روان و روحم به آن چه می خواهند فکر کنند.

متاسفانه اکثر انسان های موفق بسیار منطقی بودند و هستند یا حداقل به ما این بخش از خودشان را نشان می دهند و اکثرشان هم مرد هستند هیچ گاه ندیده ام زنان موفق کتاب کاربردی برای موفقیت نوشته باشند اغلب زنانی که موفق هم هستند معمولا روحیات مردانه دارند ( البته من هم می گویند کمی مردانه ام البته بعضی ها می گویند خیلی ولی خودم خیلی خودم را شبیه مردان نمی دانم بیشتر به خاطر این بوده است که در محیط های مردانه و بین مردان بودم و کتاب هایی را خواندم که مردان نوشته اند ) به هر صورت زنان همیشه در حاشیه بوده اند در بیشتر زمینه ها اما من زنی نیستم که بخواهد در حاشیه باشد.

به هر صورت که من برای ابتدای کارم چند هدف شخصی برای ایجاد کردن عادت های شخصی مفید برای خودم تعیین کردم فکر می کنم اول باید سالم و شاداب باشم بتوانم درست فکر کنم و روابط سالم داشته باشم بعد یک هدف بیرونی برای خودم تعیین کنم و برای رسیدن به آن تلاش کنم.

بیشتر بخوانیم:

خلاصه کتاب اثر مرکب دارن هاردی – خانه ی سرمایه

۱۰ نکته از کتاب اثر مرکب

همدلی با خود

شاید بیشتر از یک ماه است که هر چند روز یک بار فصلی از کتاب جدیدی که یکی از فروشندگان کتاب در مشهد به من معرفی کرد را می خوانم گاهی در روز به مطالبش فکر می کنم، گاهی سعی می کنم آگاهانه انجامشان بدهم.

کتاب به نام ارتباط بدون خشونت، زبان زندگی است و باعث شده است من تا الان چند نکته ریز در رفتارم و افکارم پیدا کنم اما امروز به فصلی رسیدم که در مورد ارتباط با خود بود، اینکه چگونه خودمان را به کاری مجبور می کنیم و چگونه از کلمه ی باید استفاده می کنیم و آنگاه حالت مقاومت نسبت به آن موضوع پیدا می کنیم. بخش دیگرش در مورد بخشودن خود بود و خوب می دانیم تا خودمان را نبخشیم نمی توانیم دیگران را ببخشیم.

من دفترچه یادداشتم را برداشتم و شروع کردم باید های زندگی ام را نوشتم بعد سعی کردم انگیزه هایی که از سر عشق است نسبت به آن کارها پیدا کنم خیلی سریع این انگیزه ها برایم نمایان می شد و من دیدم چقدر افکار مثبت و انگیزه های مثبت برای انجام دادن این کارها دارم. از این بابت خوشحالم و سعی خواهم کرد هر روز این انگیزه های مثبت را مرور کنم تا به جای آن باید ها در ذهنم جایگزین شود.

در مورد بخشودن هم خودم از قبل می دانستم نمی توانم خودم را ببخشم و همین طور احساس گناه و شرم دارم و همه ی این ها احساسات منفی است که باید با عشق جایگزین شود اما هنوز این فسمت کتاب را خوب درک نکردم از نوشته هایم پیداست که هنوز یک جاهایی در ذهنم برای فهم این موضوع خالی مانده است.

اگر دقت کنیم می بینیم که دوباره از باید استفاده کردم چند سال پیش سعی کردم هر گاه می خواهم از باید استفاده کنم جایش را لازم است بگذارم الان هم می خواستم همین کار رو بکنم اما انگار این ترفند بعد از چند سال فایده نداشته است که هنوز اول کلمه ی باید به ذهنم می رسد شاید هم این قدر این باید در من قوی است و قدیمی است که زمان زیادی را لازم است(!) صرف کنم در ذهنم کمرنگ شود.

یکی از چیزهایی که مرا آزار می دهد نوع حرف زدن نسل های قبلی است اینکه می خواهند با تحقیر و آزار رساندن به دیگران، آن ها را مجبور به کاری که می خودشان مایلند کنند و بعد هم فکر می کنند کار درستی کردند البته باید اعتراف کنم که من هم از این ترفند استفاده کرده ام و خوب بعد هم پشیمان شدم در واقع در خودم وجود دارد که می فهمم، دیگری دارد چه کار می کند و خوب وقتی این گونه آزار ببینی وقتی می دانی طرف مقابل از عمد این کار را می کند چون می خواهد به خواسته اش برسد چگونه می توانی ببخشی اش!

فکر می کنم این ها همه به خاطر وجود خودکامگی و خودسرپرست بینی و خود اصلاح کننده دیگران بینی در جامعه ما باشد البته که مردان بیشتر این گونه اند اما خودم هم به عنوان یک زن این خصلت ها را در خود دارم با این که ازش کم استفاده کرده ام.

عقل و ذهن و نفس

می دانی آدم هر چی می کشد از عقلش است از ذهنش است، عقلی که به دنبال منافع شخصی خودش است و ذهنی که زندانی باور های کهنه است و درها را رو به جهان بسته است.

آری آدمی همیشه این گونه بوده است اسیر نفس، اسیر عقل، اسیر ذهن. در این دوران همه ی اینها قوی تر شده اند، خوب حق با توست انسان اسیر است فکر می کند زندگی همین است که برایش تعریف کرده اند.

چگونه می شود این زندان را نابود کرد؟

تازه می فهمم دیوانگی چه خوب بود عقل و ذهن و نفسم هر سه ضعیف شده بودند البته برایم ناراحت کننده بود اما حال پی می برم چه نعمتی بود آن عذاب!

اگر به من باشد می گویم همه باید دیوانه شوند تا بفهمند بعد از دیوانگی دنیا چگونه می شود! اما خوب اگر همه دیوانه شوند کار دنیا فلج می شود.

نمی دانم چگونه است که من خودبینی ام زیاد است اما همین خودم هم زخمی است و ارتباطم با خودم خوب نیست! شاید به خاطر همین ها خودبینی ام زیاد است. همیشه سعی در محافظت از خودم داشتم اما خوب مثل اینکه روش اشتباهی استفاده کردم.

مدیریت احساس

در وجود تمام ما عواطف و هیجانات و احساسات وجود دارد، اما اغلب ما احساس خود را نمی شناسیم یا ممکن است برخورد درستی با آن نکنیم.

یکی از مشکلات بزرگ ما ترس از ابراز احساساتمان است، می ترسیم ابراز احساسات ما، واکنشی را در بر داشته باشد که پسندمان نباشد و ما نتوانیم از پس موقعیت بر بیاییم عموما احساساتمان را حبس می کنیم یا سرکوبشان می کنیم که هر دو باعث بروز بیماری های جسمی یا روانی می شوند.

اگر توجه کرده باشید گاهی ممکن است یک اتفاق ما را به یاد خاطره ای ناگوار بیندازد به باعث برانگیخته شدن احساسی شود اگر این خاطره را برای خود حل و فصل نکنیم همیشه مانند یک زخم مداوا نشده همراه ماست و باعث به وجود آمدن مشکلات دیگر می شود.

چیزی که می دانم این است که احساسات سرکوب شده مثل سد عمل می کنند جلوی حرکت انسان را می گیرند روش درست بروز احساسات را به ما آموزش ندادند، همچنین اغلبمان فضای ایمن برای بروز احساساتمان نداشتیم، این شده که کیسه ای از احساسات را با خود حمل می کنیم، پر از زخم های قدیمی هستیم و به فکر خودمان هم نیستیم تا اتفاق ناگواری بیفتد.

درضمن این احساسات باعث می شود واکنش های اشتباه بدهیم و افکار غیر واقعی پیدا کنیم که هر دو می تواند پیامدهای بدی داشته باشند.

روش هایی که پیدا کردم

مدتی به دنبال کتاب در مورد مدیریت احساس و هوش هیجانی بودم اما کتاب کاربردی پیدا نکردم بیشتر کتب تخصصی روانشناسی بودند که از لحاظ تئوریک به موضوع نگاه می کردند فقط کتابی را پیدا کردم که چندان مورد تایید روانشناسان نبود اما من از آن نتیجه گرفتم هر چند هنوز مشکلاتی دارم نام این کتاب شفای کودک درون است البته با تکنیک رهایی ذهن EFT هم کار می کنم نتایج این یکی هم قابل قبول است.

نوشتن هم روش بسیار خوبی است وقتی در مورد خود می نویسی و بعد مرورش می کنی، چیزهای جدیدی در مورد خودت پیدا می کنی، ضمن این که نوشتن خود نیز یک روش ابراز احساسات است به جای اینکه مستقیم احساساتت را بیان کنی می توانی آن ها را بنویسی و لازم هم نیست کس دیگری نوشته ها را ببیند اما باعث می شود که هیجاناتت تخلیه شوند.

یک روش دیگر تجسم کردن است می توان به جای ابراز احساسات در شرایط واقعی در خیال یا به یک شئ احساسات خود را ابراز کنی کمی ممکن است دیوانگی به نظر بیاید اما موثر است.

بیشتر بخوانیم:

مدیریت احساسات

مدیریت احساس چیست؟

گشودن درب های ذهن به روی دنیا

در تمام فرهنگها و قومیت های مختلف در دنیا، دانش و تجربیاتی خاص یافت می شود. بزرگان و فرزانگان در طول تاریخ در تمام جهان پراکنده بودند. هر کدام از این بزرگواران میراث خود را به گونه ای به جای گذاشته اند، اما اگر ما با تعصب به دیگران بنگریم نمی توانیم از این میراث استفاده کنیم.

ما بر اساس جامعه ای که در آن به دنیا آمده و بزرگ شده ایم برای خود یک هویت ترسیم می کنیم اما گاهی این هویت برای ما حکم مرگ و زندگی پیدا می کند، می خواهیم به هر صورت آن طور که به دستمان داده اند، همان طور به نسل بعدی تحویل دهیم اما این پندار یک پندار اشتباه است. ما فقط واسطه ی انتقال فرهنگ نیستیم، ما می توانیم فرهنگ خود را بهبود بخشیم و یکی از روش های بهبود بخشیدن استفاده از تجربیات دیگرانی است که این راه را قبلا رفته اند.

اینکه ما در فرهنگ ایرانی و در فرهنگ اسلامی دارای نقاط مثبت و پیشینه ای غنی هستیم درست است اما اگر نتوانیم فرهنگ خود را به روز کنیم بقای آن به خطر خواهد افتاد. به هر صورت جوانان تمایل زیادی به فرهنگ سایر ملل بخصوص فرهنگ غربی دارند، اگر نتوانیم خود را با آن وفق دهیم و مصرانه به فرهنگ سنتی خود بچسبیم و با تعصب از تمام جنبه هایش دفاع کنیم طولی نخواهد کشید منزوی می شویم و در گروه خاصی که عقاید و افکار شبیه به خودمان دارند از جامعه جدا شده و دچار یک ذهن بسته خواهیم شد که دنیا را پس یک فیلتر زخیم می بیند و درک درستی از واقعیت ندارد.

فرهنگ فقط یک مثال بود در هر زمینه ای می توان گفت که در جامعه بشری نمونه هایی از اشخاص شاخص وجود دارند که گام های بلندی رو به جلو نهاده اند و استفاده نکردن از میراث هر کدام از این افراد در حالت مثبتش باعث در جا زدن و کندی حرکت می شود.

یک مثال دیگر می زنم، فردی را در نظر می گیریم که مرید مولاناست اگر او با تعصب به مولانا بچسبد و نخواهد کتب دیگر عرفا را مطالعه کند هیچ گاه به درجه ای بالاتر از یک مرید نخواهد رسید. اگر بگوید من ابوسعید ابوالخیر را قبول ندارم به این علت که در فلان مسئله با مولانا هم نظر نیست این نشانه ی ذهن بسته اوست که این گفتار با عرفان نیز تضاد است زیرا ممکن است دو صاحب نظر در مواردی با هم، هم نظر نباشند، در مواردی با هم، هم نظر باشند، در مواردی یک نفرشان به مسئله ای خاص پرداخته باشد و دیگری نپرداخته باشد.

اینکه بتوان بی قصد و بی تعصب موضوعی را مشاهده کرد سپس خود به نتیجه و برداشتی خاصی رسید یک مهارت است که با تمرین به دست می آید. با چالش کشیدن افکار و عقاید خود می توانیم ذهن خود را به روی دنیا بگشاییم و آنگاه دیدگانمان دنیا را روشن تر خواهند دید و گامی به سوی حقیقت برداشته ایم.

استفاده کردن از تجربیات دیگران باعث می شود بتوانیم راهی را که آن ها در مدت زمان طولانی طی کرده اند را با سرعت بیشتر طی کنیم و در زمان و هزینه های خود صرفه جویی کنیم، این یک امر بدهیست که همه یمان می دانیم اما گاهی نمی خواهیم بپذیریم که می شود از دیگران کمک گرفت. شاید فکر می کنیم این نشان وابسته بودن است اما این وابستگی نیست. اگر قرار باشد تقلید کنیم آری وابسته به دیگری می شویم اما وقتی قرار است فقط از آن جنبه هایی که برای پیشبردن به سوی هدفمان نیاز داریم استفاده کنیم این کار منطقی و صحیح خواهد بود.

به امید روزی که یاد بگیریم از ناشناخته ها نترسیم و با اشتیاق به سمتشان برویم.